Klik op de afbeelding voor vergrote weergave met beschrijvende tekst
Gewone kopergroenbekerzwam (Chlorociboria aeruginascens)
Een prachtig blauwgroen, maar helaas zeer klein zwammetje dat groeit op rottend hout van eiken of andere loofbomen. Opvallender dan de vruchtlichamen is het door het mycelium, dat ook de kleurstof xylindeïne bevat, verkleurde hout. De blauwgroene kleur van het hout is het hele jaar aanwezig en blijft ook als het hout afgestorven is. Het is daarom zeer geliefd bij meubelmakers en andere houtbewerkers.
De vruchtlichamen verschijnen in de zomer en herfst.
Hoewel het kleine paddestoeltje door de kleur en het verkleurde hout direct te herkennen is, moet voor een exacte determinatie toch weer naar de microscoop gegrepen worden. Er zijn namelijk 2 nauwelijks van elkaar verschillende kopergroenbekerzwammen.
Gewone kopergroenbekerzwam (Chlorociboria aeruginascens)
De vruchtlichamen zijn meestal kortgesteeld. De kleine bekers (3-5 cm) zijn vaak grillig van vorm.
Microscopie
Sporen 5-8x1-2 mu, spoelvormig, met aan elk uiteinde een klein oliedruppeltje. Sporenprint wit.
Parafysen draadvormig, met enigszins scherpe punten, hyaliene, glad, 70-80 x 1 mu lang 1-1.5 mu breed. De cilindrische eindcellen zijn vaak gedraaid of scheef.
Asci 8-sporig in 2 rijen.
Grootsporige kopergroenbekerzwam (Chlorociboria aeruginosa)
De vruchtlichamen zijn kleiner dan die van de Gewone kopergroenbekerzwam (0.5-1 cm in doorsnede en minder dan 1 cm hoog). De sporen zijn op hun beurt dan weer groter, nl. 9-14 x 2-4 mu.
Microscopie
Parafysen nauw knotsvormig. Asci 8-sporig. Sporen 9-14 x 2.4 mu.
Vruchtlichamen van de Grootsporige kopergroenbekerzwam zijn zeldzaam, het mycelium dat de groene kleurstof bevat en zo het hout groen kleurt, komt vaker voor.
Het door het mycelium van de kopergroenbekerzwam gekleurde hout werd al in de 15e eeuw in Italië gebruikt voor inlegwerk (intarsia). Bekender is de Tunbridge ware dat in de 18e en 19e eeuw werd vervaardigd in Kent. Het ging vaak om kleinere gebruiksvoorwerpen zoals doosjes en kistjes.
De Engelse benaming ′elf cup′ of ′green wood cup′ is eigenlijk leuker dan de tongbreker kopergroenbekerzwam.
De vruchtlichamen verschijnen in de zomer en herfst.
Hoewel het kleine paddestoeltje door de kleur en het verkleurde hout direct te herkennen is, moet voor een exacte determinatie toch weer naar de microscoop gegrepen worden. Er zijn namelijk 2 nauwelijks van elkaar verschillende kopergroenbekerzwammen.
Gewone kopergroenbekerzwam (Chlorociboria aeruginascens)
De vruchtlichamen zijn meestal kortgesteeld. De kleine bekers (3-5 cm) zijn vaak grillig van vorm.
Microscopie
Sporen 5-8x1-2 mu, spoelvormig, met aan elk uiteinde een klein oliedruppeltje. Sporenprint wit.
Parafysen draadvormig, met enigszins scherpe punten, hyaliene, glad, 70-80 x 1 mu lang 1-1.5 mu breed. De cilindrische eindcellen zijn vaak gedraaid of scheef.
Asci 8-sporig in 2 rijen.
Grootsporige kopergroenbekerzwam (Chlorociboria aeruginosa)
De vruchtlichamen zijn kleiner dan die van de Gewone kopergroenbekerzwam (0.5-1 cm in doorsnede en minder dan 1 cm hoog). De sporen zijn op hun beurt dan weer groter, nl. 9-14 x 2-4 mu.
Microscopie
Parafysen nauw knotsvormig. Asci 8-sporig. Sporen 9-14 x 2.4 mu.
Vruchtlichamen van de Grootsporige kopergroenbekerzwam zijn zeldzaam, het mycelium dat de groene kleurstof bevat en zo het hout groen kleurt, komt vaker voor.
Het door het mycelium van de kopergroenbekerzwam gekleurde hout werd al in de 15e eeuw in Italië gebruikt voor inlegwerk (intarsia). Bekender is de Tunbridge ware dat in de 18e en 19e eeuw werd vervaardigd in Kent. Het ging vaak om kleinere gebruiksvoorwerpen zoals doosjes en kistjes.
De Engelse benaming ′elf cup′ of ′green wood cup′ is eigenlijk leuker dan de tongbreker kopergroenbekerzwam.
Kenmerken van het geslacht Pezizella (Pezizella) waartoe Gewone kopergroenbekerzwam behoort.
In Nederland komen 11 soorten van dit geslacht voor. Ze groeien op katjes, varens, gras, planten, naalden of takjes. Ze zijn vaak opvallend van kleur, zoals bijvoorbeeld de Paarse knoopzwam of de Gewone kopergroenbekerzwam.
In Nederland komen 11 soorten van dit geslacht voor. Ze groeien op katjes, varens, gras, planten, naalden of takjes. Ze zijn vaak opvallend van kleur, zoals bijvoorbeeld de Paarse knoopzwam of de Gewone kopergroenbekerzwam.
| familie | Heliotiaceae (Heliotiaceae) |
| info familie | Behorend tot de orde Leotiales: Aardtongen en gesteelde en ongesteelde, kale of aan de buitenzijde behaarde beker- en schijfzwammetjes (discomyceten). Deze familie omvat o.a Poederkelkjes, aan de rand getande Geleikelkjes en het geslacht Pezizella. |
| naam | gewone_kopergroenbekerzwam (Chlorociboria aeruginascens) |
| waar | op dode takken van eiken en andere loofbomen |
| sporeekleur | wit |
| hoed | blauwgroen vruchtlichaam, beker- tot schotelvormig, 2-5 mm in doorsnede |
| steel | korte steel |
| plaatjes | binnenzijde blauwgroen, geelvlekkend, buitenzije fijn kleiig, wittig tot blauwgroen |